Archive | Cultura… ? RSS feed for this section

Pensatz diferentament

22 Mai

Pensatz diferentament.*

Sabi pas çò que m’arriba despuish una setmana, mes èi una òrra set de pensada alternativa !
Tot comencè per aquesta videò :

Puish aquèra :

S’avetz pas 5 òras a disposicion, espiatz aquèra :

Bon, soi pas au punt sus la question de l’educacion populària, mes las conferéncias gesticuladas de Franck Lepage an l’avantatge de segotir las neurònas.

Mes me soi pas estancat ad aquò ! Avèvi ensajat de légir Métronome de Lorànt Deutsch (urosament, mercés au Kindle, e a la magia d’Internet, l’èi pas crompat…) e avèvi pas passat lo purmèr capítol. Lo fabulós actor deu filme 3-0 se la jogava un chic tròp « jo que sabi  ! jo que sabi ! » (genre Hermione dens Harry Potter). Fin finau, semblaré qu’agi rason de pas perder temps (e moneda) dab aquò… (E l’emission en 4 parts de France 5… Mon Diu…)

Mes èi trobat quauqu’arren d’interessant. Un libe sus l’istòria de França descorticada per un jornalista deu Nouvel Observateur. Bon, soi pas fan d’aquesta revista, mes fau avoar que l’obratge es de qualitat e tempta de sortir de la vision costumèra de l’istòria nacionau qu’avem.

S’ic trobatz per pas tròp car :

  • François Reynaert, Nos ancêtres les gaulois et autres fadaises. Fayard, 2010. ISBN : 978-2213655154 (Disponible en ebook)

Evidentament, s’avetz legit las òbras completas de Robert Lafont, seratz un chic decebut ; mes s’avetz un amic « istoriòfile » e pas tròp critic (un deus qu’an crompat Métronome per exemple…), podetz docetament començar son educacion dab aquò.

*Think difrerent.

Advertisements

Challenge

27 Abr

Article redigit l’estiu passat, tirat de la reserva…

Èi espiat ièr au ser los 3 darrèirs episòdis de la quatau sason de la seria americana TrueBlood. Es produsida per la cadena HBO e me sembla qu’es pas diffusida en França. A cada navèth episòdi, me disi qu’aquèra seria es tant particulara que la contar deu pas èster aisit. Vau ensajar.

L’accion se debana a nòsta epòca, en Louisiana, dens la vilòta de Bontemps. Es l’istòria de Sookie, una servidora dens un mena de restaurant rotèir. Lo son patron, Sam, s’en es enamorat. Lo son hrair, Jason, es un obsedat sexuau qu’a bicat totas las caudassas deu Comtat. La mei grana amiga de Sookie es Tara, una gojata afro-americana un chic impulsiva qu’a una mair alcolica e un cosin omosexuau a tendéncia dragqueen : Lafayette (òc, es son nom…).
Purmèir element perturbator : Sookie pòt léger dens las pensadas… Òc, es pas frequent…
Dusau element perturbator : una descuberta scientifica a cambiat lo monde. Los Japonés (enqüèra eths…) an descubert lo sang de sintèsa. La consequéncia d’aquò es pas medicau. Non non. La consequéncia es societau, pr’amor permés ren de mensh que la sortida deu placard deus vampiris ! E òc, adara an pas mei besonh de s’escondre per caçar e tuar. An un aliment de sintesi a disposicion : lo TrueBlood.

Sookie va donc encontrar lo misteriós vampiri Bill. Bill èra un ciutadan de Bontemps, mes avans la guèrra civila (qu’aperam « de sécession » en francés). Dens lo mèsme temps, Sookie va encontrar Eric, un vampiri escandinau nascut a l’epòca deus Vikings que ten adara un estanquet a Shreveport especialisat dens la clientèla vampirica. Fin finau, l’estanquet es sustot una cubertura, e Sookie apren que Bill es lo sheriff de la cinquau zòna de Loisiana.

Son braves o pas los vampiris ? Es una bona question ! Semblan aver un petit chepic dab lor navèth estatut (es pas tant aisit de non pas mei sagnar los umans vius…). I a tanben las associacions anti-vampiris. Es complicat. En mei d’aquò, las hemnas de Bontemps qu’an bicat dab eths (òc, es la navèra mòdas) son totas tuadas per un tuaire hòu. Los condés pensan qu’es lo hrair de Sookie (coma las a totas bicadas tanben…) mes non, es son amic René.

Dens la dusau sason, encontram una mena de pretressa que s’interessa a Sam, lo patron de Sookie qu’es un metamòrfe (se pòt cambiar en animau…). La pretresse a un poder estranh sus la vila, tots los poblants son desinibits, bican d’en pertot… Fin finau èra aquí per sacrifiar Sam, mes es blocada per Bill e Sookie.

Dens la tresau, los lops-garons capturan Bill pr’amor son addict au V (la sang de vampiri…), mes Bill es sauvat per lo rei deu Mississippi, qu’es fin finau lo cap deus lops-garons e que vòu préner la plaça de la reina de Loisiana. Mes Bill e Eric l’empachan e lo van sepelir dens lo beton fresc. Bill en profèita per tuar la reina de Loisiana (que s’ic a plan ganhat, la salòpa) e préner sa plaça.

Fin finau, dens la quatau, aprenem que Sookie es una hada. S’escapa deu monde de las hadas. Lo temps es passat mei rapidament dens lo monde normau e Sookie estó absenta 1 annada. I a una broisha qu’arriba a Bontemps e que se hè possedir per l’esperit d’una broisha tuada i a quauques sègles per los vampiris (qu’èran infiltrats dens la glèisa catolica !). La broisha a lo poder de har marchar los vampiris au sorelh, e aquò, es pas tarrible per èths… Sookie ensaja donc de la contrar dab l’ajuda de Lafayette qu’es èth tanben un broish (fau seguir…). Aquò fonciona, mes l’esperit de la broisha s’empara de Lafayette, tua son amiguet infirmièr-chaman e ensaja de tuar Bill e Eric. Mes Sookie es la mei hòrta.

Tot aquò per díser que m’agradaré pas de’m passejar dens lo cap d’un scenarista de serias de television…

Raymond Lagardère, Gemèir de Gasconha

28 Gen

Ièr au ser, au cinèma Utopia de Bordèu, èm anat véder lo filme de Patrick Lavaud Raymond Lagardère, Gemèir de Gasconha. Aquèra projeccion, seguida d’un desbat, èra l’overtura de las 9au Encontras cinematograficas de l’Espace Marx-Utopia qu’an per jos-títol « La classe ouvrière c’est pas du cinéma« .

Lo filme

Lo filme es metut en imatges per Jean-François Hautin, e produsit per la SMAC e las Nueits Atipicas de Lengon (dont Patrick Lavaud es lo director). Pendent 45 minutas, Lavaud hè l’entrevista, en gascon, de Raymond Lagardère, vadut en 1925 a Sòra, dens lo massis de las Lanas des Gasconha.

Hilh de meitadèir-gemèir, Raymond Lagardèra assista a 12 ans au congrès deus sindicats gemèir que se debana a Sent Sefrian. A 14, comença d’èster meitadèir-gemèir eth-medis. Puish vaquí la guèrra de 39-45, l’aucupacion alemanda. En 1943, es recrutat per lo PCF clandestin per distribuir l’Humanité, puish s’engatja dens lo maquis lanés. A la liberacion, comença son engatjament sindicau e puja chic a chic de representant locau a secretar generau de la Federacion de gemèirs e meitadèirs deu Sud Oest (1965-1990). A costat d’aquò, estot president deu cercle obrèirs de Sent Sefrian pendent 30 ans, e elegit locau 41 ans.

Podem aver duas criticas sus la fòrma deu filme : l’imatge e la realizacion. Chic de mejans permetan pas d’aver un cameraman deus bons, e de còp l’imatge en patís. Dens la realizacion, regretam a còps lo manca de pregondor deu subjècte. Per exemple, l’engatjament sindicau o l’estatut de meitadèir-gemèir s’ameritan benlèu un chic mei de prigondor.

Lo desbat

La projeccion èra donc seguida d’un desbat. La sala èra combla (un centenat de personas). Quauquas testimoniatges de personas urosas d’enténer lo « patoés de lors pairs », mes sustot quauquas precisions de Raymond Lagardère sus causas non ditas dens lo filme.

  • Raymond Lagardère dens l’emission de Daniel Mermet Là-Bas si j’y suis.

  • Raymond Lagardère, Sous les grands pins, mes espoirs, mon passé. Espace Marx Aquitaine Bordeaux Gironde, IHSA CGT, 12€.

Les aventures de Tintin

3 Nov

Soi anat véder lo Tintin de Spielberg ! E òc, soi jo tanben una victima de la mòda !

Èri pas caud a la debuta, i a 3 o 4 més quan èi entenut a parlar deu film. Tintin, pensavi que n’en èri pas fan. Perque ? Segurament lo costat « Hergé èra un facho, etc ». Pensi que hasèvi una fixacion sus Tintin au Congo e Tintin au país deus Soviets.

Èi legit cada libe i a un vintenat d’annadas en vacanças en çò de la mairia, e per legir 23 albums (sabèvi pas per Tintin et l’Alph-Art) en duas setmanas, pensi que m’a agradat. Fin finau, per me decidir, èi tornat legit Objectiu Luna e Avem marchat sus la Luna.

Lo film es vertadèrament bon. L’esperit Tintin i es. La sola causa desastrosa es la cara de bolimics deus Dupondt…

Literatura japonesa (2) : Le coupeur de roseaux (蘆刈 Ashikari)

21 Oct

Le coupeur de roseaux (蘆刈 Ashikari)

Tanizaki Junichirô 谷崎 潤一郎

Le coupeur de roseaux

Le coupeur de roseaux

Es l’istòria d’un òme que per la hesta de la lua plea (O-Tsukimi お月見) se va passejar deu costat deu temple de Minase, consacrat a un l’emperor Go-Toba deu segle 13. Donc, se passeja de nueit, dab la lutz de la luna, e una botelha de sake caud, en pensar a la vida de Go-Toba, e a l’istòria de la region (lo parçan d’Ōsaka). A un moment, sus un banc de sabla deu flumi Yodo on s’es estancat per espiar la lua, encontra un òme que li balha un chic mei de sake e li conte que va cada annada, per la hesta de la lua plea, espiar capvath una plaishaga çò que se debana dens un ostau au bòrd d’un estanh.  Ten aquesta cotuma deu son pair (Sheribashi) qu’estó ligat ad aqueth ostau pr’amor de la mestressa deus lòcs, O-Yû. Lo pair estot amorós d’O-Yû, mes coma l’a pas podut marridar pr’amor qu’es veusa dab un dròlle, a pres la soa sòr, O-Shizu. La sòr s’en ren compte, e se ren compte tanben qu’aqueste amor es partatjat per O-Yû. Va donc, per devoament per son ainada, favorizar la relacion entre lo son òme e O-Yû. Aquò desboca sus una mena de triangle amorós ambigú…

O-Yû es distinguida. Lo Sheribashi s’en es enamorat pr’amor d’aquò. Es distinguida, esnòb, e egoïsta. Enfin es un chic mei complicat qu’aquò (pp 72-73) :

Celle-ci possédait de nombreux frères et sœurs : outre la sœur cadette qu’elle avait amenée avec elle au théâtre, elle en avait encore d’autres plus âgées et plus jeunes qu’elles, mais de toutes, c’était elle la préférée de ses parents, qui lui réservaient un traitement de faveur, et lui passaient, dit-on, tous ses caprices. Sans doute ce traitement était-il dû pour une part à la beauté qui distinguait O-Yû de tous ses frères et sœurs, mais ces derniers à leur tour considéraient tous O-Yû comme un être à part et trouvaient naturels les privilèges dont elle jouissait. Pour parler comme ma tante, « O-Yû était l’enfant chérie de la fortune ». Non qu’elle réclamât elle-même ces faveurs, ni qu’elle se conduisît d’une manière arrogante ou capricieuse ; c’était au contraire son entourage qui cherchait à la ménager de manière qu’elle seule n’eût jamais à éprouver la moindre peine, qui la choyait et l’entourait de soins telle une princesse. Chacun aurait donné sa vie pour lui éviter les épreuves de ce monde. O-Yû était ainsi faite que tous, ses parents, ses frères et sœurs, ses amies, tous ceux qui l’approchaient, étaient conduits à agir ainsi avec elle. Lorsque ma tante, adolescente, se rendait chez O-Yû, elle avait pu voir, elle aussi, que celle-ci était traitée comme un véritable trésor de la famille Kosobe, qu’on ne lui laissait pas faire de ses propres mains la moindre tâche quotidienne, que ses autres sœurs enfin prenaient soin d’elle comme si elles étaient des servantes, et cela de la manière la plus naturelle, tandis qu’O-Yû, qui était l’objet de ces attentions, les recevait dans la plus parfaite innocence.

O-Shizu es tant ligada a la soa ainada qu’a donc decidit de li facilitar la relacion dab Sheribashi. L’egoïsme d’O-Yû non se pòt apariar que dab lo devoament viciós d’O-Shizu (pp 97-98) :

Son fils était alors déjà sevré et il y avait en outre une nourrice pour s’occuper de lui, si bien qu’il ne lui arrivait presque jamais de le prendre avec elle. Mais une fois, alors qu’ils étaient allés admirer les cerisiers à Yoshino, le soir à l’hôtel, O-Yû déclara qu’elle avait une montée de lait et demanda à O-Shizu de lui téter le sein. Mon père, qui était témoin de la scène, dit en riant qu’elle s’y prenait très adroitement.
« « C’est que j’en ai l’habitude, lui répondit O-Shizu. Aussitôt après l’accouchement, Hajime a été confié à une nourrice, et ma sœur m’a souvent demandé de la soulager en lui tétant le sein. »
« Et comme mon père l’interrogeait sur le goût qu’avait ce lait :
« « Je n’ai pas gardé de souvenir du temps où je tétais ma mère, mais quand j’en bois aujourd’hui, je le trouve d’une étonnante douceur. Goûtez-en, vous aussi », lui répondit-elle en recueillant dans une tasse le lait qui dégouttait du mamelon et en le lui présentant. Mon père en prit donc un peu sur le bout de sa langue et dit, avec une indifférence feinte, qu’il était en effet très sucré ; mais comme il ne pouvait pas croire qu’O-Shizu eût agi sans aucune intention particulière, ses joues s’empourprèrent malgré lui, et ne tenant plus en place, il se réfugia sur le balcon, répétant : « Quel drôle de goût ! quel drôle de goût ! », tandis qu’O-Yû, amusée, faisait entendre son rire sonore.

Es la mia purmèra aprocha de la literatura japonesa donc vòli pas generalizar. Totun, l’òbra de Tanizaki sembla pròcha de l’idèa que podem aver deu Japon. Elegància,  devoament e onor. L’elegància d’O-Yû e lo devoament d’O-Shizu son portat a un paroxisme tau que son de valors negatiu. Aquestas duas valors que son normaument consideridas coma vetuas son portada ad un nivèu destructor.  La sola valor que poderà tornar lo triangle amorós dens la societat es l’onor. La familha de las duas sòrs, per sauvar l’onor deu nom, botarà un punt finau ad aquesta decadéncia en tornar marridar O-Yû ad un ric fabricant de sake.

L’istòria es librament adaptada d’un conte tradicionau japonés : Kaguya-hime no Monogatari かぐや姫の物語 (Lo conte de la princessa Kaguya) tanben aperat Taketori Monogatari 竹取物語 (lo conte deu trencaire de bambó). Kaguya es una gojata hòrt bèra, lo quite Emperor la vòu esposar, mes es impossible pr’amor es pas umana, ven de la Lua. Fin finau, a la fin, s’en tòrna dens son pòple, las causas tornen a la lora plaça.

Aqueth non hè pas que 120 paginas, mes se cercatz sus lo web, trobaretz monde per díser que la 40 purmèras son cagantas e inutilas. De hèit, las 40 purmèras son consacradas au viatge deu narator dens la campanha, dinc a la rencontre dab lo contaire. Son 40 paginas de descripcion, de citacions de poemas japonés tradicionaus, d’elements istorics sus la region, etc… Pensi pas, au contra deus internauts avisats, que sii una error de l’autor. Pensi que son 40 paginas necessàrias per nos menar dinc au raconte. 40 paginas de refleccion, de béver tanben pr’amor fau pas oblidar que se tapa una botelha de sake l’òme, avant d’encontrar aqueth misteriós contaire… Aquò explica benlèu un chic l’estranh deu raconte. Vau hèser un parallèle pèc : dens lo Lord of the Ring de Tolkien, i a un passatge deus cagants que m’a estancat a la purmèra lectura, e qu’a estancat hòrt de monde, es lo sejorn deus Hobbits hens la vielha seuva a costat de la Comtau. Son perdut dens la vielha seuva, i a un sauç que’us vòu minjar  e son sauvats per un estranh personatge : Tom Bombadil. Minjan dab Tom e la soa hemna, dens lo son ostau que sembla protegit per una vielha magia, e causa estranha : l’Anèth a pas lo mendre poder sus Tom, podem quitament díser qu’es lo contrari. Totun, es un passatge deus cagants. Es flac, i una mena de torpor que s’empara deu legidor. E justament, es aquò l’interest deus dus capítols : podem èster temptats de s’estancar aquí, protegit per Tom, dens la soa maison on l’Anèth a pas lo mendre poder, lunh de la guèrra, deu Mau, e tot aquò. Mes fau contunhar, per sauvar la Tèrra deu Mitan, e quan sorten de la seuva, sus lo Haut de Galgals, Tom lor balha las espadas trobadas dens lo tahuc deus Númenors, son parats per l’aventura. Per tornar a Tanizaki, e ad aquesta 40 paginas, es la medisha causa. Lo narator se deisha anar a una contemplacion, ad una torpor, ad una briaguera taus que sap pas mei (e nosautes tanpauc) se lo contaire es reau o s’es gessit de l’imaginacion deu narator. (Après una dusau lectura, aquesta purmèra partida m’a semblat mei fluida. Conselhi aus que la troban pesuga de tornar légir un Victor Hugo, les Misérables per exemple dab 100 paginas sus l’argòt o 50 sus los merdèrs de París…)

M’apercebi a la fin de la redaccion d’aquèth article (que ma pres quauques dias pr’amor 1) soi lent e 2) èi tornat légit lo libe),  coma a la fin de cada déver de literatura, istòria o filosòfia que tornavi au licèu puish a la fac, qu’èi mila causas a díser sus aquèth libe e qu’èi trobat la pista de seguir per hèser una bona analisi. Mes coma a l’epòca, èi vertaderament la canha de tot tornar préner, de tot tornar botar en question. M’en desencusaratz. Espèri sonque que vos èi balhat l’envèja de légir aquèth libe (120 paginas e 2€, es pas la mòrt !), e vos deishi vos hèser lo vòste punt e vista.

2 €, ISBN : 978-2-02-030407-3

Lo còp que ven, lo mesme autor, mes en mei brut dab  Le meurtre d’O-Tsuya (お艶殺し O-tsuya koroshi).

Literatura japonesa (1)

16 Oct

N’i a per qui es l’equitacion o la petanca, jo es lo Japon. Bon es periodic dab jo, vau passar un més a hum sus la metallurgia, puish lo més d’apres serà benlèu l’industria litica dens l’Aurinhacian… Fau pas cercar a compréner, soi un passionat a tèrmi cort. Dens las quite serias televizadas soi atau : i a una o duas setmana es estada difusida sus la BBC la fin de la 6au sason de Doctor Who. Tot lo monde dens mon entoratge ic a espiat en englés, shens quitament esperar los sostítols francés. Bon ben per jo, es pas pressat. M’agrada hòrt aquèra seria totun, mes adara soi pas dens l’esperit, èi pas enveja. I a ben un petit quauque ren au mei pregond de jo que borbolheja en pensar que la vertat es sonque a dus-tres episòdis de jo, mes que va, se pòt enqüèra contenir.

I a un més, la passion èra lo Japon e la lenga japonesa. S’es un chic apatzat despuish, mes lo borbolh i es enqüèra, l’enteni. Tot aquò comencet per la cosina, pr’amor èm anats minjar de sushi 寿司 e nos èm dits que devèva pas èster complicat d’ic hèser. E vertat es pas complicat. (Se un dia etz convidats en çò d’amics que hèsen la gòda pr’amor qu’an hèit de sushi, son de cacos. A costat deu maki 巻き寿司 (lo rotlat dens la huelha d’alga), o deu nigiri 握り寿司 (lo peish pausat sus una boleta de ris), la tarta aus pomas es una recèpta hautament elaborada). Apres soi passat a una cosina un chic mensh clincanta que lo sushi dab quauques plats mei familiaus (lo Takikomi gohan 炊き込みご飯 per exemple). La cosina mena dinc au biais de se tenir en taula, pr’amor passat lo costat exotic, sembla estranh de minjar dab baguetas (hashi 箸) per un occidentau, e perque utilizan un ricecooker o un bento ? Donc de la taula, passam a la sociologia (un chicòi, e ? Soi pas lo Pierre Bourdieu de la societat japonesa) e quan passas lo ton temps libre a catalogar una bibliotèca occitana, naturaument, l’etapa ultima es la literatura japonesa.

G©®gle estot mon amic (èra avant l’ahar Mela…), Wikikipèdia tanben, e èi donc decidit de me penchar sus Tanizaki Jun’ichirō 谷崎 潤一. Perque ? Pr’amor de la lei deu Am-stram-gram pic e pic e colegram, article 3 alinea 4. (L’algoritme de la botica deu site de l’IDECO es basat sus la medisha lei per te perpausar un article a l’escadut. S’es IDECO, es seriós, non ?)

Tanizaki (es son nom, e Jun’ichirō es lo petit nom, los Japonés inversan, es atau) es nascut en 1886 a Tokyo hens una familha de rics mercadèirs, e avot una enfancia urosa (segond Wikiki qu’estot a l’escòla dab eth). Quan lo gran se passa l’arma a gaucha (era lo mèste), la familha cad un chic los degreus de l’escala sociau, e bon, patin e cofin lo Jun’ichirō se cerca un chic. A la plaça de mercadèir, se descubrís escrivan (aquò es una ellipsi pr’amor soi pas Mireille Dumas). Bon e deu còp, es escrivan a la Beigbeder, es a díser dab la dròga, l’acòl e las putas. En 1923, Tokyo es fracassat per un tèrratrem, Tanizaki escapa a la mòrt sap pas com, s’en va deu costat de Kyoto e descubrís la region, que marcarà son òbra.

Bèra biografia. Me haré cagar de véder despuish l’aute costat deu ridèu blanc de la mòrt un tau elògi funebre…

Bref…

Me soi donc crompat en purmèr dus libes corts Le coupeur de roseaux et Le Meurtre d’O-Tsuya. E com m’an agradat, ma Forever Polida m’a crompat La clef e Le Journal d’un vieux fou (mes aqueth l’èi pas enqüèra legit).

Vos perpausi donc una seria d’article, a rason d’un per libe, per vos hèser descubrir aqueth monde. Vam començar dab Tanizaki, puish vederam per la seguida.

La vertat sus lo Club des Cinq…

29 Ago

Sabi pas s’avetz desjà legit una aventura deu Club deus Cinq, mes uèi soi tombat sus un deus libes, que ma mair a crompat per la dròlla que guarda a casa, e i a quauqu’arren que m’a trucat, que m’avó pas trucat quan èri dròlle : com se hè qu’a cada còps los très François, Mick e Annie sian oblijat d’anar en vacancias en çò de Clauda la cosina (e lo can Dagobert) ?

Parten pas jamei  dab los lors pairs. L’excusa oficiau es « la mair acompanha lo pair dens lo son viatge d’ahar »… Èi una auta ipotèsi : quan se sap que la sian s’apèra Na Dorsel, pensi que los pairs s’acordan una bona mesada de partatge e d’escambi au Cap d’Agde.

Los qu’an comprés an comprés…

Deu costat de Chamberet…

14 Jul

Pueg de Faia

TERRA

Segur n’ai parlat de la terra. N’ai parlat e ne’n parlarai.
Mas la terra, per ieu, d’en primier, quo era be quela terra, ma terra, la terra de mon país.
La terra que labourave, que ne’n tirave lo rochier. Lo prat onte gardave, entre los plais que venan nauts
– lo fau e la nosilhiera, lo bòsc de chabra e lo chastanh -. Lo sendaròl onte passave, que lo fretave un bocin mai.
L’erba, que l’ai fenada, e lo fen qu’ai sejat. Quo es be lo ciau d’aqueu país, e los puegs a la perduda entre fums e nivols.
Ma maison. La maison de terra, de peira, de bòsc, lo bassuelh de la maison e la còssa sus los landiers.
Lo fuec, la font e l’aer, tot ço que chau per viure, ço qu’ai a l’entornde ieu. Mas la terra de lonh es be terra parier,
ço que pòrta la terra e la mar ço que mena, e lo mesme solelh e los solelhs d’alhors, fums d’estialas,
fum de poussiera. En las priondors dau ciau de tots los ciaus, quala que sias, poussiera,
te chante la terra, ma terra, en lo denaut, en lo debas, dins lo pareisser mai dins l’esser, te chantarai, tu l’òme viu
dins lo secret de l’estindòla e dins lo còr de Dieu.

DELPASTRE Marcela (1984). «Terra», Lo Leberaubre, n°12, p 4.

Les aventures de Philibert, capitaine puceau

10 Jun

Vos l’èi pas jamei dit, es benlèu un acte mancat hart de significacion, mes i a quauques més, soi anat véder aquèth filme : Les aventures de Philibert, capitaine puceau. E òc, soi jo, un deus 47 299 qu’i son anats la purmèra setmana…
Es un pastiche de filmes de capa e d’espada de l’epòca de Jean Marais.

Quan son pair passa l’arma a gaucha, Philibert descobrís qu’èra pas son pair. Lo son pair èra un nòble e estot tuat per lo maishant Clotindre (Alexandre Astier). Philibert lo dèu venjar per tornar trobar lo son rang.
Bon fau saber que Philibert a la particularitat d’èster inocent… e puncèu. Es pur, de còr e d’arma, a un punt tau que se hè engarçar a cada còp. Es lo brava, qu’es tant brave que n’en es pèc. E es aquò que hè arrider.

Deu costat de l’umor, fau saber que lo filme es gessit de la còla que hasot los dus OSS 117(scenarista, …). I a un comic de moeurs que necessita quauquas referéncias. (Per exemple, quan dens OSS 117 – Rio ne répond plus, lo cap deus servicis secrets francés dit a OSS 117 : – Quoi qu’il en soit Hubert, vous partez pour Rio de Janeiro et en échange du microfilm, vous lui donnez 50 000 Francs. – Nouveau ? – Nouveau. Fau saber que 50 000 ancians francs hèn 500 navèths francs, sii chic o mic 75 €. Donc quan OSS 117 dit Nouveau ? es absurd per un agent secret de pensar qu’un govern posqui èster racketat de sonque 75 €… Lo rasonament se dèu héser en una fraccion de segonda, pr’amor l’explicacion es caganta.) Donc s’avetz pas las claus deus filmes de capa e d’espada, Philibert es pas tròp comic… Bon enfin, i a pas sonque aquò, i a quauques gags que m’an hèit petar d’arríder. Quan lo Philibert dèu menar l’equipatge d’una galèra dinc a la mutineria, mes shens desvelhar los sordats, ic hè en chebitejar, mes dab los gests d’un gran orator. Una scèna memorabla que s’acaba per los aplaudiments muts deus galerians…

Fin finau, un filme pas tant pèc que Les Bronzés, un chic dens la dralha de La cité de la peur, mes arcuelhut com Les clefs de bagnoles.

X-Men : First class

8 Jun

X-Men : First class
Bon, èi pres mei de plasér que dab L’estanquet de ta raça, solide, mes compreni pas la critica qu’èi entenut sus France Inter dens l’emission On aura tout vu. La critica que parlava d’un filme diferent deus autes X-Men, lo tèma de la diferéncia, etc… Ben non, es un bon divertiment, mes es pas mervelhós, e sustot es pas briga diferents deus autes (bon, es pas tant poirit que X-Men Origins : Wolwerine, urosament). Es un filme d’accion, dab mutans que se pausan la question de la lora plaça dens la societat e patin cofin, e que se pampan a grans còps d’ondas magneticas e telepaticas… I a quitament una mutanta volanta que pòt escupir carbons… Un filme de véder au tarif estudiant…