Deu costat de Chamberet…

14 Jul

Pueg de Faia

TERRA

Segur n’ai parlat de la terra. N’ai parlat e ne’n parlarai.
Mas la terra, per ieu, d’en primier, quo era be quela terra, ma terra, la terra de mon país.
La terra que labourave, que ne’n tirave lo rochier. Lo prat onte gardave, entre los plais que venan nauts
– lo fau e la nosilhiera, lo bòsc de chabra e lo chastanh -. Lo sendaròl onte passave, que lo fretave un bocin mai.
L’erba, que l’ai fenada, e lo fen qu’ai sejat. Quo es be lo ciau d’aqueu país, e los puegs a la perduda entre fums e nivols.
Ma maison. La maison de terra, de peira, de bòsc, lo bassuelh de la maison e la còssa sus los landiers.
Lo fuec, la font e l’aer, tot ço que chau per viure, ço qu’ai a l’entornde ieu. Mas la terra de lonh es be terra parier,
ço que pòrta la terra e la mar ço que mena, e lo mesme solelh e los solelhs d’alhors, fums d’estialas,
fum de poussiera. En las priondors dau ciau de tots los ciaus, quala que sias, poussiera,
te chante la terra, ma terra, en lo denaut, en lo debas, dins lo pareisser mai dins l’esser, te chantarai, tu l’òme viu
dins lo secret de l’estindòla e dins lo còr de Dieu.

DELPASTRE Marcela (1984). «Terra», Lo Leberaubre, n°12, p 4.

Advertisements

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s