Soi tombat de cuu. Literalament. Èri pitat davant lo PC a cercar sus Internet quan, còp sec, l’èi vist. Mon cap comencèt de virar, mons dits se metón a tremolar, devoi deishar la mirga pr’amor lo cursor hasèva sus l’escran una dansa epileptica. Lo còr pataquejant, mas camas se trobèren vueitas, e tombèi. Es lo hred deu carelatge que me hit tornar préner mons esperits. Èi començat a mesurar lo pes de çò que pensavi aver vist. S’èra la vertat, s’avèvi plan vist, lo monde seré pas jamei lo mesme. Non. N’èra pas possible. Benlèu qu’avèvi bevut tròp de pomat. Totun, m’èri tienut. Èra donc la vertat.
Doçament, lentament, prudament, me soi sheitat, puish, chic a chic, me soi lhevat. Èi trapat una cadèira. Caderí pas dus còps de seguida. Lo cap baishat, sheitat sus ma cadèira, calculèi, shens gausar espiar l’escran. Pensèi aus mons pairs, a ma hemna, aus còishes qu’aurèi benlèu pas jamei. Tornèi véder la petita Marion dont m’ èri enamorat au CP, e la Laure, e totas las autas… Mon purmèir velò, mon purmèir albúm de Mariah Carey, la naishença de Fripouille, ma gata, e sa mòrt, lo puèg Mary, la Danborrada de 2010, lo palomèir, la setmana de campatge a Arcaishon dab los amics deu licèu, mon purmèir poton, lo còp quan avèvi plorat la mòrt de Sean Connery dens Les Incorruptibles de De Palma, mon purmèir concèrt (Tryo, a la Medoquina), Biréli Lagréne a las 24 heures du swing de Monsegur, un espinèir d’èrba qu’avèvi tubat dens mon lhèit, l’escalada au som de la glèisa un ser de guilanèu, la descenta de Richard Virenque dens lo Tormalet dab 10 minutas sus lo peloton e jo au bòrd de la rota, los Hobbits que tòrnan dens lo Comtat en eròis,… Emocions puras. Mon còr anava resistir a çò que m’aprestèi a verificar ?
Lhevèi los uelhs. Èra aquí, davant jo. Èra de non pas créder. Qui auré podut créder aquò ? L’impossible èra vadut possible ; lo site d’IDECO èra estat actualizat.
Si si, lo pè de pagina d’arcuelh !
Comentaris recents