Aquò’s lo blog que’vs parlarà pas de la mòrt de Michael Jackson. Non pas que m’en trufi, lo gojat era un fenomèn, mes bon, a nòste, i a sordeish : Robert Lafont se morí lo jorn de la sent Joan.
Robert Lafont, era lo darrèr gran occitanista gessit de la Resisténcia. Estó present per la cauma deus carboniers de La Sala, era tanben suu Larzac. Era tanben lo darrèr umanista dens lo sens vielh deu tèrme. Un òmi que s’interessava a la politica, l”economia, la linguistica, l’istòria,… Ara, tot lo monde es especializat, e quan lo trabalh es acabat, se cau reconvertir…
N’en avem parlat suu forum Occitània !! e lo Einucent a avut ua refleccion que m’a agradat, e que’u citi pr’amor es ua refleccion justa que cad Occitan -ista -ofil deuré aver :
Qu’es la generacion qu’avia conegut la Resistença, lor fasia pas paur de despassar la revindicacion linguistica. Quin parla de “colonialisme intérieur” uèi ? La situacion de “désert français” e de “Floride Occitane” an pas desapareissut per tant.
Lo periode que seguissèt fuguèt quèu dau “culturaus” de tota mena, la generacion que daissèt los poders au Mitterrand coma analisava lo Lafont. Son las vielhas barbas de uèi, que mostran pauta blancha per gastar pas lor subvencionament. La generacion “qu’es mielh que ren”.
Uèi, se cau bolegar e non pas aver paur de har una manifestacion en Gasconha, en Provença, o en Lemosin. Uèi, se cau reïvendicar quauque ren de mei qu’una ratificacion d’una carta que serà pas jamei ratificada.
Lavetz Michael Jackson, eth, inventè lo Moonwalk, mes Robert Lafont, eth, a dubert ua pòrta.
Un tèxte de Robert Lafont paregut dens los n°149 e 150 de la revista Occitània.
